30 yaşından sonra koca aramak gerçekten farklıdır. Artık dikkate almanız gereken altı önemli nokta var.

Aciliyet:

30 yaşını geçtiniz ve biran önce evlenmek istiyorsunuz. Çocuk istiyorsanız biyolojik saatiniz de tıklıyor olabilir. Arkadaşlarınız ve aileniz “Neden evlenmedin?” sorularıyla sizi bunaltıyor olabilirler. Ve bunun ötesinde siz de evli çiftler denizinde yalnız dolanmaktan ölesiye bunalmış olabilirsiniz. Acil durumlar eylem gerektirir. Oturup kendiniz için üzülemezsiniz ya da kaderin kapınızı çalmasını bekleyemezsiniz. Meseleyi hemen kendi ellerinize alıp çözümlemeniz gerekir.

Değişen bedenler:

Bir başka acı gerçek. Çiftleşen gıdılar ve selülitler ortak düşmanlarımız. Arkadaşlarınız botoks yaptırmaktan ve estetik ameliyatlardan söz ediyor. Bir koca bulmanız için zayıf ya da güzel olmanız gerekmez ama genel olarak görünüşünüzü düzeltmek için harekete geçseniz sizin için çok iyi olur.

Daha az bekar erkek:

30 yaşın üzerindeki bekar kadınlar kadar bekar erkeklerin de olması gerekir değil mi? Oysa, 2000 yılındaki bir sayıma göre 30 yaşın üzerinde 18 milyon bekar erkek varken, bu yaşlardaki kadınların sayısı 28 milyon! Farkın birçok nedeni var. Bunlardan biri de birçok erkeğin kendilerinden genç kadınlarla evlenmesi. Siz de bu gerçeği kabullenin ve onlara en iyi ulaşma yolunun ne olduğunu bulun.

Yükleriniz:

30 yaşını geçtikten sonra büyük olasılıkla 20 ve 25′inizde sahip olduğundan daha fazla yükünüz vardır. Sizden çok fazla şey bekleyen bir işiniz, tüm enerjinizi alan kardeşleriniz, sizi suçluluk hisleriyle sömüren anne ya da babanız olabilir. Belki kilo, çekingenlik ya da özsaygı eksikliği gibi kişisel sorunlara sahipsiniz. Evlenmeden önce bunları da göz önünde bulundurun.

Yalıtılmış yaşam:

30′dan sonra, yaşamınız daha yalıtılmıştır. Artık binlerce bekar erkeğin dolaştığı bir üniversite kampüsünde ya da partilerde değilsiniz. Bu nedenle sizin gibi kendisini dünyasına hapseden erkeklerin bulunduğu ortamlara girin. Örneğin sabah sakin bir yerde yürüyüş yapın.

Alışkanlıklar:

Yaşınız ilerledikçe eski alışkanlıkları yıkmak güçleşir. Büyük olasılıkla kendi yolunuzu çizmişsinizdir. Yıllar içinde oluşan ve koca bulmanızı engelleyen bu alışkanlıkları gerçekten kırmak için sisteminize şok vermek gerekir.

Eminiz ayakkabı bağlamaya daha önce hiç bu kadar sanatsal açıdan bakmamışsınızdır. Bu sanatın (!) incelik ve diğer ayrıntıları için yazının devamını tıklayın.

]]> http://ambar40.wordpress.com/2008/10/30/ayakkabi-baglamanin-farkli-yollari%e2%80%8f/feed/ 0 Serdar 001 002 003 004 005 006 007 008 009 010 011 012 013 014 015 016 http://ambar40.wordpress.com/2008/10/06/ic-huzurunun-9-anahtari/ http://ambar40.wordpress.com/2008/10/06/ic-huzurunun-9-anahtari/#comments Mon, 06 Oct 2008 16:35:31 +0000 Serdar http://ambar40.wordpress.com/?p=1121 ]]>

Çeşitli üniversiteler ve kuruluşlarca yapılan araştırmalar sonunda iyi ve huzurlu bir hayata giden yolun sırları belirlendi. “The Journal of Happiness Studies” adlı derginin saptamalarına göre mutluluğa götüren 9 altın kural şöyle sıralanıyor:

1. Dış görünüşünüzü başkalarınkiyle karşılaştırmayın. Unutmayın siz bir yağlı boya tablo değilsiniz.

2. Hırslarınıza gem vurun. Hırslandıkça mutsuzluğunuz artar.

3. Geçinecek kadar para yeter. Çok para biraz mutluluk getirir ama fazlasını veremez. Zenginlik arttıkça saadet aynı oranda artmaz.

4. Dahi olmadığınıza üzülmeyin. Yapılan araştırmalarda fazla zekânın da mutluluk getirmediği görülüyor.

5. Mutluluk biraz da genetik. Bazı insanlar genetik olarak mutlu olmaya daha yatkındır.

6. Evliler bekârlara göre hayattan daha çok tatmin duygusu alıyor.

7. Tanrı’ya ve öteki dünyaya inanmak hayata bir amaç ve anlam kazandırır. Yalnızlık

duygusunu yok eder.

8. Bencil değil, verici olun.

9. Zarafeti elden bırakmayın, kırıcı olmayın.

Devlet Memurları evlilik sonrası neler yapmalı, hangi belgeleri hazırlatmalı? İşte cevabı…

1. Nüfus Hüviyet Cüzdanı Temini

- Öncelikle eşe ait T.C. Kimlik Numaralı yeni bir Nüfus Cüzdanı alınır.

- Bunun fotokopisi çektirilerek okul/kurum amirine aslı gibidir şeklinde onaylatılır.

2. Tedavi Yardımı Beyannamesi

- Bir nüsha matbu Tedavi Yardımı Beyannamesi doldurulur ve imzalanır.

3. Aile Yardımı Bildirimi

- Üç suret Matbu Aile Yardımı Bildirimi doldurulur ve imzalanır.

- Okul/kurum amirine onaylatılır ve mühürletilir.

4. Form 3 doldurulur.

- Bir suret Form 3 doldurulur bilgileri tam olarak ve uygun bir yeri imzalanır.

5. Sağlık Karnesi Bedeli Yatırılması

- Sağlık Karnesi bedeli ilgili hesaba yatırılır

- Dekontu MEM’ ne verilir ve Sağlık karnesi alınır, fotoğraf yapıştırılır. (Aile Fertleri için aynı türde Sağlık Karnesi alınır.)

6. Evlilik Cüzdanı

- Evlendirme memurluğu tarafından düzenlenen Evlenme Cüzdanının resimli kısmının ve evlenme tarihini belirtir kısmının fotokopisi çektirilir ve amire onaylatılır-mühürletilir.

7. Sağlık Karnesi Talep Dilekçesi Verilmesi

- Ek-1 Form Dilekçe ile Sağlık Karnesi istenilir. Dilekçede Sağlık Karnesi seri no mutlaka belirtilir.

- Bu dilekçeye;     

1- Eşin onaylı Nüfus Cüzdanı fotokopisi,

2-Tedavi Yardımı Beyannamesi,

3-Fotoğraf yapıştırılmış eşe ait Sağlık karnesi

4-Form 3 eklenir

- Dilekçeyi alan okul / kurum müdür Sağlık Karnesini onaylar ve ilgili memura verir.

- Personelin İLSİS kayıtlarına girerek nüfus cüzdanı bilgilerini ve evlilik bilgilerini girer.

- Form 3 ‘ ü Mal/Muhasebe Müdürlüğüne göndererek Say2000i Programına girilmesini sağlar.

- Nüfus Cüzdanı onaylı örneğini Tedavi Yardım Beyannamesine ekler ve ilgilinin Özlük dosyasının ilgili gömleğine koyar.

8. Aile Yardımından Yararlanma Dilekçesi Verilmesi

- Ek-1 Form Dilekçe ile maaşın hesaplanmasında Aile Yardımı talebinde bulunulur

- Bu talep dilekçesine Evlenme Cüzdanı onaylı örneği ve Aile Yardımı Bildirimi 3 nüsha olarak eklenir.

- Dilekçeyi alan okul/kurum müdürü bu belgenin 2 nüshasını maaş tahakkukuna ekler, bir nüshasını da okulda kalan maaş tahakkuk evrakına ekler.

- İlgilinin maaş hesaplama programındaki verilerini evli olarak düzeltir,

- Maaşta eş (Aile ) yardımı tahakkuku ilgili memurun beyan ettiği tarihi takip eden ayın maaşına yansıtılır. Aile Yardımı tutarı= MMK*1250 dir. (MMK 2005-2=0,0416 olup net miktarı ise =1250*0,0416=52,00 YTL)

Not: Kızmak yok! Kim dedi size evlenin diye Kardeşim!!! J

Çernobil Nükleer Santrali

Çernobil reaktör kazası, 20. yüzyılın ilk büyük nükleer kazasıdır. Ukrayna’nın Kiev iline bağlı Çernobil kentindeki Nükleer Güç Reaktörünün 4. ünitesinde 26 Nisan 1986 günü erken saatlerde meydana gelen nükleer kaza sonrasında atmosfere büyük miktarda fisyon ürünleri salındığı 30 Nisan 1986 günü tüm dünya tarafından öğrenildi.

Kazanın Sebebi

1972’de Ukrayna’daki (O dönem SSCB’nin bir parçasıydı) Kiev’in 140 km kuzeyinde kurulan Çernobil Nükleer Santralı’nda ortaya çıkan kazaya, her biri 1.000 Megawatt (MW) gücünde dört reaktördeki tasarım hataları ile reaktörlerden birinde deney yapmak için güvenlik sisteminin devre dışı bırakılması sonucu oluşan bazı hatalar dizisi sonucunda meydana geldi.

Deneyin yapılacağı 25 Nisan 1986’da önce reaktörün gücü yarıya düşürüldü, ardından da acil soğutma sistemi ile deney sırasında reaktörün kapanmasını önlemek için tehlike anında çalışmaya başlayan güvenlik sistemi devre dışı bırakıldı. 26 Nisan günü saat 01:00’i biraz geçe teknisyenler deneyin son hazırlıklarını tamamlamak üzere ek su pompalarını çalıştırdılar. Bunun sonucunda gücünün yüzde 7’siyle çalışmakta olan reaktörde buhar basıcı düştü ve buhar ayırma tamburlarındaki su düzeyi güvenlik sınırının altına indi. Normal olarak bu durumda reaktörün güvenlik sistemine ulaşması gereken sinyaller de teknisyenler tarafından engellendi. Su düzeyini yükseltmek için buhar sistemine daha fazla su aktarıldı ve saat 01:23’de deneyin fiilen başlatılması için koşulların oluştuğuna karar verildi. Deneyin amacı, reaktörün çalışması ansızın durdurulduğunda, buhar tirbünlerinin daha ne kadar süre çalışmayı sürdüreceklerini ve böylece ne kadar süre acil güvenlik sistemine güç sağlayabileceklerini öğrenmekti. Geri kalan öteki acil güvenlik sinyali bağlantılarını da kestikten sonra türbinlere giden buhar akışı durduruldu. Bunun sonucunda dolaşım pompaları ve reaktörün soğutma sistemi yavaşladı. Yakıt kanallarında ani bir ısı yükselmesi görüldü ve yapım özellikleri nedeniyle reaktör tümüyle denetimden çıkmış oldu. Tehlikeyi farkeden teknisyenler reaktörün durdurulmasını sağlamak amacıyla bütün denetim çubuklarını derhal sisteme sokmaya karar verdiler. Ama aşırı derecede ısınmış bulunan reaktörlerde saat 01:24’te yani deneye başlanmasından bir dakika sonra iki patlama oldu. Bu patlamanın ayrıntıları tam olarak bilinememekle birlikte, denetim dışı bir çekirdek tepkimesinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmaktadır.Üç saniye içinde reaktörün gücü %7’den %50’ye fırladı. Yakıt parçacıklarının soğutma suyuyla karşılaşması, suyun bir anda buhara dönüşmesine yol açtı. Oluşan aşırı buhar basıncı reaktörün ve santral binasının tepesini uçurdu. Reaktördeki zirkonyum ve grafitin yüksek sıcaklıktaki buharla karşılaşması sonucu oluşan hidrojen yanarak bütün santralı ateşler içinde bıraktı.

Kazanın Etkileri

Nükleer kalıntıların ürettiği radyoaktif bulut patlamadan sonra tüm Avrupa üzerine yayılmış ve Çernobil’den yaklaşık 1100 km uzaklıktaki İsveç Formsmark Nükleer Reaktöründe çalışan 27 kişinin elbiselerinde radyoaktif parçacıklara rastlanmış ve yapılan araştırmada İsveç’teki reaktörün değil Çernobil’den gelen parçacıklar olduğu tespit edilmiştir.

Aynı şekilde İngiltere’nin Galler bölgesinde kazadan iki hafta sonra saptanan yüksek radyoaktif nedeniyle yeşil alanlara koyun ve sığırların girişi engellenmiştir. Araştırmalarda ilk yıl doz açısından en fazla Avrupa ülkesi Bulgaristan olarak belirlenmiştir.

Çernobil Reaktör Kazasının Türkiye Üzerindeki Etkileri

Çernobil reaktör kazasının Türkiye üzerindeki etkileri, Çernobil reaktör kazası nedeniyle, Türkiye Cumhuriyeti’nde kamu sağlığı, çevre ve ekonomi üzerinde gözlemlenen etkilerdir.

Çernobil nükleer reaktöründeki patlama sonucunda çevre ülkelere yayılan radyoaktif parçacıkların büyüklüğü ve etkileri üzerine kazanın üzerinden geçen yıllarda ciddi bilimsel araştırmaların yapılmamış ve radyasyon seviyesini gösteren sayısal değerlerin açıklanmamış olması, patlamanın hemen sonrasında Türkiye üzerindeki etkilerle ilgili yeterli veriye ulaşmayı imkansızlaştırmıştır. Bu verilerin yokluğu sebebiyle, yanda görülen çizim de dahil olmak üzere çizilen haritalarda Türkiye hiçbir şekilde bu patlamadan etkilenmemiş gibi görünebilmektedir. Ancak Çernobil kazasının Avrupa üzerindeki etkilerini gösteren harita ve çizelgeler, radyoaktif serpintinin çok geniş bir alanda yayıldığı ve Avrupa’daki pek çok ülkeyi doğrudan etkilediğini gösterdiği gibi; ülkedeki kanser vakalarının artışının nedeninin Çernobil kazası olduğuna ilişkin kuşkular hâlâ devam etmektedir.

Türk Tabipler Birliği’nin ilk baskısı Nisan 2006′da yapılan “Çernobil Nükleer Kazası Sonrası Türkiye’de Kanser” başlıklı raporunda, Çernobil nükleer reaktör kazası ile Karadeniz bölgesindeki Kanser vakaları arasındaki ilişkinin araştırılması sonuçları kamuoyuna sunulmuştur. Raporda Çernobil’deki patlama sonrasında oluşan radyoaktif bulutların 3 Mayıs 1986 Cumartesi günü Trakya’ya, 4-5 Mayıs günleri Batı Karadeniz’e, 6 Mayıs günü Çankırı üzerinden Sivas’a, 7-9 Mayıs tarihlerinde Trabzon-Hopa’ya ulaştığı, 10 gün sonra da tüm Türkiye’ye radyoaktif parçacıkların yayıldığı belirtilmekte; çalışma sonucunda, Hopa’da kanser görülme sıklığı ile kanser nedeniyle ölümlerin, Türkiye’nin diğer coğrafi alanlarına göre daha fazla görülmesi olasılığının, araştırılmaya değer bir durum olduğunun ortaya çıktığı ifade edilmektedir. Ancak rapor, elde edilebilen veriler ışığında, bölgede Çernobil nükleer kazası ile gerek kanser olgu sayıları, gerekse kanserden ölümlerle ilgili kanıta dayalı nedensel bir bağlantı kurmanın olanaklı görünmemekte olduğunu kabul ederek, bu konuda kesin sonuca varmak için daha ayrıntılı araştırmalar yapılması gerekliliğini vurgulamaktadır. Raporda dönemin yetkililerinin Çernobil kazasının Türkiye üzerinde önemli bir etkisinin olmadığı şeklindeki açıklamalarına karşın, radyoaktif değeri 600 Bq/kg’ın altında olduğu belirtilen ve İngiltere’ye ihraç edilen fındığın İngiltere tarafından geri gönderildiği anımsatılmaktadır. Bunun ardından siyasi otoritenin, Ünye’nin doğusunda üretilen ve radyasyon seviyesi yüksek kabul edilen 110.000 ton fındığın imha edilmesi kararı üzerine, fındık borsasında fiyatlar artmış ve çikolata sektöründe şok yaşanmıştır. Türkiye’nin kendi ürettiği, AET’nin yüksek radyasyon içerdiğini belirttiği fındığın imha edilmesi, uluslararası etki yaratmıştır. Sonuç olarak o yıl 135.000 ton fındık ihraç edilmiştir.

Titanik

Tüm zamanların en ünlü gemisi Titanik, herkes tarafından bir deniz faciasıyla hatırlanır. Oysa dev yolcu gemisinin ardında inanılmaz bir gizem saklı. Titanik’in akıl almaz öyküsünü sunarken uyarıyoruz. Bir düşünün, Titanik’i batıran gerçekten bir buz dağı mıydı?

Hiç kimse onun dünyanın en büyük kehanetlerinden birisini yaptığını bilmiyordu. Hatta kendisinin dahi haberi yoktu. Adı; Morgan Robertson´du, Amerikalıydı, 1861´de doğdu, gençken denizcilik yaptı, sonra ise bir elmas eksperi oldu ve New York´da kuyumculuk yaptı. Sonra Kipling´in bir öyküsünü okudu ve yazar olmaya karar verdi. İlk öyküsü 25 $´a satıldı, daha sonra yazdığı 10 öyküden ise 1000 $ kazandı. Yazmak ona artık kolay ve kazançlı geliyordu. 1897 yılının bir kış gecesinde 24.Caddedeki dairesinde yeni bir deniz öyküsü yazmayı planladı. Bu bir uzun öykü olacaktı.

Morgan Robertson

Hayali Titan Kazası

Hayalinde dev bir yolcu gemisi vardı, asla batmayan bir gemi. Bir aşk teması üzerine kurulu olan öykünün kahramanları bu dev gemiye binip, İngiltere´den ABD´ye gidiyorlardı ve aşk hikayesi dünyanın en lüks gemisinde sürecekti. Ama öykünün hayali kahramanları beklenmedik bir sürprizle karşılaşacaklar ve bir deniz kazası batmaz denen gemiyi okyanusun dibine yollanacaktı. Robertson´un teması buydu, oturup yazmaya başladı ve öyküye iki isim verdi; “Futility” yani “Nafile” ve “Titan Kazası”… Evet, yanlış okumadınız; Titan… Şimdi beraberce Robertson´un romanından bİr bölümü; “Titan”ın batış sahnesini okuyalım.

Futility

“Gözcü haykırdı; Buzdağııı!.. Birinci subay, kaptana haber verdi ve derhal makine dairesine, tornistan yani geri git emri verildi. Fakat dev gemi durmuyordu. Hızını kesmesi için zaman lazımdı ve sisler arasında görünen buzdağı yaklaşıyordu. Aşağıdan ise orkestranın ve eğlenen insanların sesleri duyuluyordu. Sonra buzdağı gemiye ulaştı, bu arada gemi ters çalışan pervanelerin gayretiyle yan dönmüştü ama yetersizdi ve kaptanla yardımcılarının çaresiz bakışları arasında buzdağı Titan´ın sancak tarafına çarptı. Darbe hafifti hatta pek hissedilmedi, kaptan o anda ucuz atlattık diye düşünüyordu. Ama birkaç dakika sonra gemi birden yan yattı. Buzdağı asıl yarayı su kesiminin altında açmıştı. Yara, öldürücüydü çünkü uğursuz buzdağı Titan´ın bordasını jilet gibi keserek, parçalamıştı.”

Daha sonra Robertson öyküye; geminin hızla su aldığını, alarm verildiğini, filikaların indirilerek, önce kadınların ve çocukların bindirildiğini, yardım çağrıları yapılırken, Avrupa´nın en ünlü ve zengin ailelerinin mensuplarının birbirlerine ebediyen veda ettiğini ve nihayetinde, dev yolcu gemisi Titan’ın buzlu kutup sularına hızla gömüldüğünü anlatarak devam ediyordu.

İnanılmaz kehanet gerçekleşiyor…

Ve Robertson 1898 yılında öyküsünü küçük bir kitap olarak yayınladı. Kitap onu çok daha sonra ölümsüz yapacaktı, dünyanın en çarpıcı ve en dehşet verici kehanetini yazmıştı ama sonuç yayınladığı dönem için aynen kitabın adı gibiydi yani “Nafile”.

Aradan 14 yıl geçti ve başka bir zamanda, başka bir gemi, asla batmaz denen dünyanın en lüks ve en büyük yolcu gemisi Titanik, İngiltere’nin Southampton limanından yeni dünyaya doğru denize açıldı. Sonra, 1912 yılında 14 Nisanı 15 Nisana bağlayan gecede, sisler arasından birden ortaya çıkan bir buzdağı Titanik’in katili oldu. Yani, yukarda geçen Robertson´un romanındaki batış sahnesi aynen gerçekleşti.

Sadece o kadar mı? Bakın Morgan Robertson Titanik´den 14 yıl önce yazdığı romanında daha neleri bilmişti;

- Robertson´un romanındaki Titan adlı gemi Southampton limanından yola çıkıyordu ve 14 yıl sonra Titanik de aynı limandan yola çıktı.

- Romandaki gemi ile, Titanik arasında sadece 4 metre fark vardı. Titan 248 metre, Titanik 252 metreydi.

- İki geminin ağırlıkları da çok yakındı. Robertson romanında Titan´ı 70.000 ton ağırlığında yazmıştı; gerçek Titanik ise 66.000 tondu.

- Her iki geminin de üç pervanesi vardı ve her ikisi de 3000’er yolcu taşıyorlardı. Gerek romandaki hayali Titan´a gerekse de gerçek Titanik´e Avrupa´nın sayılı zenginleri ve ünlü aileleri binmişlerdi.

Daha da ötesi var;

- Robertson´un romanındaki dev Titan, New Foundland yakınında; Kuzey Atlantik´ de bir buzdağına çarparak battı ve işte inanılmaz ama gerçek; Talihsiz Titanik de 14 yıl sonra aynı koordinatta, aynen romandaki benzeri gibi bir buzdağına çarparak okyanusa gömüldü.

- Ve her iki gemide de; yeterince cankurtan filikası yoktu; Robertson romanındaki gemide 24 filika bulunduğunu yazıyordu; Titanik´de ise 22 filika vardı ve bu yüzden can kaybı büyük oldu.

Sonra…

- Gerçek kazanın sonucunda 1513 yolcu boğularak öldü ve kayboldu. Aynen 14 yıl önceki romanda yazıldığı gibi… Robertson´un romanındaki Titan´da ise 1500 kişi ölüyordu. Her iki gemi de 3000 kişilikti ve Titanik´e 2224 kişi binmişti.

Aynı asla batmaz denen gemi,

Aynı yerden aynı yere yolculuk,

Aynı tarihte, aynı yerde kaza,

Aynı buzdağı ve aynı tür batış,

Aynı yolcu ve ölü sayısı,

Hatta iki gemide de batarken orkestranın ilahi çalmasına kadar…

Bir kez daha okuyun ve düşünün…

Büyük kehanet farkedilmiyor…

Morgan Robertson başarılı olamadı, kitabı satmadı, daha sonra yazdıkları da ilgi görmedi. Bunalıma girerek, bir hastanede psikolojik tedavi gördü. Sonra yeni biröykü yazdı, bir Fransız dergisinde yayınlanan bu öyküde de, denizaltılardan söz ediyor ve periskopu tarif ediyordu. Ama yine ilgi görmedi. Başarısız bir yazar olarak, Mart 1915´de bir otel odasında ayakta geçirdiği bir kalp kriziyle yaşama veda etti. Asıl inanılmaz olay burada çünkü Robertson mart 1915´de öldü. Yani gerçek Titanik´in batışından üç yıl sonra… Ve hiç kimse Robertson´la ilgilenmedi, yine kimse farketmedi ve hiç kimse onun 14 yıl önce Titanik´i aynen nasıl anlatabildiğini merak etmedi.

Kimse onu anımsamadı, ta ki 1980´lerde inanılmaz olaylarla ilgili araştırmalar yapılıncaya kadar… Morgan Robertson; Titanik batmadan 14 yıl önce, gemiyle ve kazayla ilgili her şeyi tıpatıp aynen nasıl yazmıştı? Raslantı mıydı? O, başarısız bir yazar olarak tarihin karanlıkları arasında kayboldu, şimdi ise ruhu hatırlanmanın sevinci içinde olmalı… Kehanet sıradan bir iş değil, ve asıl gizem kendi yapısında, ne zaman ve nerede ortaya çıkacağı hiç belli olmuyor; oysa gelecekte nelerin olacağı konusunda çevremiz sayısız ipucu dolu; yeter ki görmek için çaba gösterelim.

Titanik´in gizemi burada da bitmiyor. Bir tane daha var…

Denizde tehlikede olanlar için dua ediyoruz…

Kanada, Winnipeg´de Rosedale Metodist Kilisesi´ndeyiz. Rahip Charles Morgan bir pazar sabahı erkenden kalkmış, o günkü ayin için hazırlık yapıyordu. Okunacak ilahinin numarasını karatahtaya yazdı.

Tüm hazırlıklarını bitirdikten sonra, ayine kadar biraz uyumak amacıyla odasına çekildi ve derin bir uykuya daldı. Birden kendini çok canlı ve etkin bir rüyanın içinde buldu. Karanlıkların içinde, dev bir kütle vardı, dalgaların sesleri duyuluyordu, çanlar çalıyor ve Rahip Morgan´ın çok uzun yıllardır işitmediği bir ilahi duyuluyordu.

Rüya o kadar etkili ve rahatsız ediciydi ki, Morgan uyandı, ilahi ve çan sesleri kulağından gitmiyordu. Saatine baktığında, fazla zaman geçmemiş olduğunu gördü. Rüyanın kötü etkisinden kurtulmaya çalışarak yeniden uykuya daldı. Rüya tekrar başladı, ilahi, çan sesleri, karanlık, dalga sesleri ve devrilen dev kara kütle. Morgan bu kez, panikle uyandı ve kendini boş kiliseye attı. Karatahtaya giderek o bir türlü kulaklarından gitmeyen ilahinin numarasını yazdı.

Ayin saati gelmişti, cemaat toplanıyordu, Rahip Morgan ilahiyi başlattı, notalar kilisede çınlarken, aynı anda binlerce mil ötede okyanusun ortasında aynı ilahi buzlu denizi çınlatmaktaydı;

“Duy, Kutsal Baba, Sana denizde tehlikede olanlar için dua ediyoruz.”

İlahi biterken, Rahip Morgan´ın gözlerinden yaşlar akıyordu. Aynı günün sonraki saatlerinde, Rahip ilahiyi okudukları sırada Atlas Okyanusu´nun derinliklerinde büyük dramın yaşandığını öğrendi. O gün, 14 Nisan 1912´idi ve Atlantik´in kuzeyindeki buzlu sularda Titanik suların içinde yok olmuştu.

Titanik’de bir gariplik var…

Titanik battığında, ünlü İngiliz gazeteci William T. Stead gemide bulunuyordu. 1892 yılında Stead hikayeler yazarak yaşamını kazanıyordu. Gazeteciliğinin yanısıra Stead, ölüm ötesi ve Spiritüaliizm ile yani Ruhçuluk’la da ilgileniyor, araştırmalarda bulunuyordu.

O yıl yazdığı kısa hikayelerden birinin adı neydi biliyor musunuz? “Titanik” ve yine Titanik´den 20 yıl önce… Yine Titanik´te olduğu gibi, Stead´ın hikayesindeki Titanik´de bir buzdağına çarparak batıyordu. Ve Stead´ın yazdığı hikayede, Stead kendisini kazadan kurtulan biri olarak anlatıyordu.

Ve 20 yıl sonra gerçek Titanik batarken, o buzlu ve soğuk denize gömülenlerden birisi Stead´ın gerçekten kendisiydi. Ama; sonu romandaki gibi olmadı çünkü kurtulamayacaktı. Zira bu roman gerçekti ve başka bir romancı tarafından yazılmıştı. O anda Stead ne düşünmüştü? 20 yıl önce yazdığı hikayeyi düşünüp, kurtulacağına inanıyor muydu? Bunu asla bilemeyeceğiz…

Biri daha var… Ama çok daha sonra; 1935´te…

William Reeves adlı bir denizci bu. İngiltere´den Kanada´ya giden “Titanian” adlı kömür yüklü buharlı gemi; soğuk bir Nisan gecesinde Kuzey Atlantik´te seyrediyordu. Bütün denizcilerin ezbere bildikleri o uğursuz yere; Titanik´in battığı noktaya varmışlardı. Reeves, güverteden denize bakarak yıllar öncesindeki olayları düşlüyordu. Ve o gün Reeves ´in doğum günüydü. Olabilir ama Reeves´in doğduğu tarih çok önemliydi, çünkü Reeves 14 Nisan 1912´de doğmuştu. Yani Titanik´in battığı günde.

İşte tam o günde; Titanik´in battığı günde, Reeves doğum gününü; Titanik´in battığı yerde kutluyordu. Ve beklenmeyen bir şey oldu… Reeves birden, suların kaynaştığını ve dev bir buzdağının geminin yolu üzerinde belirdiğini gördü. Tam o anda da, köprüden alarm verildi. Uzaklık yeterliydi. Mürettebat gemiyi zamanında durdurdu. Buzdağının yanından geçeceklerdi ama olmadı… Çünkü bir saat içinde çevreleri; yüzlerce buz kütlesi tarafından sarıldı. Artık hareket etmelerine imkan yoktu.

Reeves ve arkadaşlarının içinde bulundukları Titanian adlı gemiyi, ancak 9 gün sonra yetişen buz kırma gemileri kurtardılar. Neden? Buzdağları o korkunç gecenin yıldönümünde, bir grup denizcinin orada bulunmasını mı istemişlerdi acaba?

Evet… İnanılmaz ama gerçek… Titanik´in gizemi gerçekten şaşırtıcı.

Titanik şimdi okyanusun derinliklerinde uyuyor. Sadece bir kez ziyaret edildi. 1 Eylül 1985´de Amerikalı ve Fransız uzmanlardan kurulu bir sualtı ekibi onu buldu ve görüntüledi.

Morgan Robertson; Titanik batmadan 14 yıl önce, gemiyle ve kazayla ilgili her şeyi tıpatıp nasıl yazmıştı, raslantı mıydı?

William T. Stead 20 yıl sonra içinde öleceği geminin adını ve kendisinin de içinde bulunduğu öyküsünü, hangi rastlantı sonucunda yazmıştı?

Titania adlı gemiyle, Titanik´in battığı günde doğan ve doğum gününde Titanik´in battığı yerde bulunan Reeves´in buzdağları tarafından 9 gün hapsedilmesi de raslantı mıydı?

Düşünür Voltaire diyor ki;

“Belki de raslantı dediğimiz şey; belirli bir şeyin bilinmeyen nedenidir…”

Robertson, Stead ve Reeves bizim gibi birer insandılar. Bizler gibi normal ama bilinmeyen yönleri olan insanlar. Her insan gibi… Ve siz de; bilinmeyen raslantılarla her an karşılaşabilirsiniz…

Titanik´ten sesler… Kazadan kurtulanların anıları…

“Kazadan bir gece önceydi. Karım başıma Titanik´in sahibi olan White Star Şirketi´nin ambleminin bulunduğu kepi giydirdi. Güvertedeydik ve tam o anda gökte bir yıldız parçalara ayrılarak dağıldı. Karım bundan hiç hoşlanmadığını söyledi.”

Kamarot Arthur Lewis

“Babam heyecanlı, annem moralsizdi ve hayatımda ilk kez onun ağladığını gördüm. Umutsuzdu ve birşeylerin yolunda gitmediğini söylüyordu. Yedi yaşındaydım ve daha önce hiç gemi görmemiştim. Çok büyüktü, herkes çok heyecanlıydı. Kamaraya indik, babam anneme yatmasını ve sakinleşmesini söyledi ama annem bütün gece oturdu, ta ki kazaya kadar ve sadece ben kurtuldum.“

Eva Hart

“Woolston´da yaşıyorduk. Okul öğleyin tatil edildi ve Titanik´in limandan ayrılışını görmeye götürüldük. Öğretmenimiz başımızdaydı, sonra Titanik yavaş yavaş iskeleden ayrılmaya başladı; bu onu son görüşümüzdü. Southampton sularında gittikçe uzaklaşıyordu. Yanımda yaşlı bir adam vardı, eliyle iyi şanslar işareti yaptıktan sonra başını salladı. Sonra yüksek sesle hiç umut olmadığını söyledi.“

Lois Brown Jacobs

Titanik

Titanik nasıl battı?

O kadar çok kuram var ki; bunların en yenilerinden bir tanesi kasıtlı batırıldığı yolunda; tabii ki sigorta parası için. Ama buzdağının nasıl gemiye çarptırıldığının cevabı yok, yanlız ilginç iddialar ortaya atılıyor.

Titanik´in Kuzey Atlantik´in derinliklerinde yattığını hepimiz biliyoruz. Buzdağı, gemiye sancak tarafından çarpmış ve çelik levhaları yarmıştı.

Ünlü tiyatrocu Thomas Andrews gemi batarken ön tarafta bulunan beş su geçirmez kamaranın birisindeydi. Çarpmanın hemen ardından kamaralara buzlu deniz suyu dolmaya başladı. Aslında kamaraların sadece birisi delinmişti ama su kolayca diğerlerine de geçti, Andrews olayın tanığıydı yani su geçirmez denilen kamaralar su geçiriyordu. Aynı şey su geçirmez denilen alt bölümlerde de oldu ve Titanik bu yüzden kolayca battı.

Jack Thayer, Titanik´in batmadan evvel su yüzeyindeyken ikiye bölündüğüne inanıyor ve anlatıyordu ama çok kişiye göre kaza böyle olmamıştı. fakat 1985´te Dr. Robert D. Ballard, Titanik´i okyanusun dibinde iki parça olarak buldu. Ballard ve ekibi Titanik´in pruvasından kırıldığını belirledi çünkü yara alınca gerilime dayanamamış ve denizden evvel içeri dolan sert havanın basıncıyla ikiye bölünmüştü. Bugün iki parça birbirlerinden yarım kilometre uzaklıkta ayrı yönlerde duruyor.

Dr. Robert D. Ballard

Titanik´in batış nedeni söylenceleri…

- Titanik, kardeşi Olympic´le beraber sigortalanıp, ikisi de kasıtlı mı batırıldı?

- Mürettebat ve Kaptan Smith sarhoş muydular?

- Gemi subayı Murdoch, neden kendini öldürdü?

- Kaptan Smith´in de intihar ettiği, telsizle gerçekten bildirilmiş miydi?

- Niçin görevliler dürbünle çevreyi gözlemediler? Oysa bu yapılsaydı, buzdağı çok önceden görülebilirdi.

- Titanik buzdağını son anda görüp dönmeye çalışırken, önce kıçından sonra da önünden iki defa mı yara aldı.

- Su geçirmez bölmeler neden açıktı?

- Söylendiği gibi Californian adlı gemi veya bilinmeyen bir diğer gemi, Titanik´i batarken görmesine rağmen yardıma gelmedi mi? Kurtulanlardan birçok kişi, bir geminin ışıklarını gördüklerine dair yeminler ediyorlardı

Titanik

Bunları biliyor musunuz?

- Bazı yolcuların köpekleri güvertede bulunan köpek kulübelerindeydi. Bunlardan birisinin değeri 750 £´du ve 1912 yılında bu miktar çok büyük bir paraydı. Bugünkü değeri 300.000 £ olarak hesaplanıyor.

- İkinci Dünya Savaşı sırasında, adı “Titanic” olan bir propaganda filmi yapıldı. Gemide gizli olarak bulunan bir Alman subayının hikayesiydi.

- Yolcuların bazıları, gemi batmadan biraz evvel, jimnastikhanede bisiklete biniyorlardı.

- Titanik´in birinci sınıf kamaralarının ve dinlenme salonunun bazı pencereleri ve kepenkleri, İngiltere Alnwick´de bulunan White Swan Oteli´nden alınmıştı.

- Titanik´den kurtulan gemi subaylarının ve mürettebatın hiçbirisi yaşamlarının kalanında mesleklerini sürdürmelerine rağmen asla kaptan olamadılar.

* Titanik, Southampton´dan ayrıldıktan hemen sonra kömür depolarında yangın çıkmış ve söndürülmüştü.

- Kurtulanlardan birisi olan gemi subayı Murdoch, gemi batmadan evvel intihar etti, aslında elindeki tabancayla kalabalığın filikalara hücum etmelerini engellemekle görevliydi.

- Gemi batmaya başladıktan sonra uzaklaşan ilk cankurtaran filikasında sadece 28 kişi vardı, oysa filika 64 kişilikti.

- Titanik limandan ayrılmadan evvel demirlerini alırken, çıpaların birisi yakınındaki bir geminin iplerine takıldı ve neredeyse onu batırıyordu ve geminin adı Titanik´in asla göremeyeceği limanın adıydı; “New York”

Mumya

- Faciadan hemen sonra, New York´da bir söylenti yayıldı; Titanik´in batış nedeni bulunmuştu çünkü kargonun konulduğu yerin gizli bir bölmesinde demir kafesli bir sandığın içinde bir lahit vardı. Lahit ve içindeki Mısır kralının mumyası, ABD´de gizlice satılmak üzere eski eser kaçakçıları tarafından gemiye yüklenmişti. Mısır inançlarına göre bu hırsızlık, tanrılara karşı bir hakaretti ve Anubis´in kudreti buna izin vermezdi. Tanrılar Titanik´i batırdı ve mumya denizin dibini boyladı. Belki… İki yıl sonra, söylenti yine başladı ama bu kez farklıydı; mumya batmadan evvel kaçırılmıştı yani gemide bulunan kaçakçı veya kaçakçılar gemicilere rüşvet vererek, mumyayı ambardan çıkarttırmış ve bir filikaya yükletmişti. Ve şirketin subaylarından birisi bu öyküyü onaylıyordu. Sonra kaçakçı rüşvet vermeye devam ederek, mumyayı Carpathia gemisine yüklemeyi de başararak, New York´a getirdi. Ama şansı orada sona erdi, satış yapılamadı. Kimse mumyayı almıyordu. Kaçakçılar mumyayı geri götürmeye karar vererek, bu kez Empress Of Ireland adlı gemiye yüklediler ve Empress Of Ireland´da battı ama mumya yine kurtarıldı ve Amerika´ya geri döndü. Sonuncu kez yine bir gemiye yüklenerek, yola çıkarıldı ama kader kararından dönmüyordu. Üçüncü gemi de bu kez torpillenerek batırıldı. Geminin adı Lusitania´idi. Kimliği bilinmeyen gizemli firavun sonunda huzura kavuşmuştu.

- Titanik mitleri neredeyse sonsuzdur. Örneğin Kaptan Smith´in bir bebeği kurtararak, bir filikaya kadar yüzerek götürdüğü ve sonra yine yüzerek geriye döndüğü ve gemiyle beraber battığı anlatılır. Weekly World News gazetesine göre olay gerçektir.

- Titanik´te bulunan altınların ve mücevherlerin miktarı bilinmiyor zaten kargo kesin olarak belgelenmemişti; ama gemide kesin olarak bulunan Ömer Hayyam´ın el yazması mücevher işli “Rubaiyat”ı büyük kayıptı. Kargo listesinde, bir de yeni Renault otomobil vardı,

Uğursuzluk Kimde?

İki gazeteci olan John Eaton ve Charles Haas´a göre, mumyanın kaderini paylaşan gerçek birisinden söz ediyorlar; adı Frank Tower. Tower, belki de gezegenin en uğursuz denizcisiydi. İlk önce Titanik´de ateşçiydi, kazadan yüzerek kurtulmuş ve ölümü atlatmıştı sonra o da Empress of Ireland´ın mürettebatına katıldı ve o da battı, Tower bu kez çok zor kurtulmuştu. En son işini bulduğunda mutluydu ama bu uzun sürmedi, Lusitania´da iş bulmuştu, gemi ayaklarının altında sulara gömülürken Tower haykırıyordu; “Şimdi zamanı geldi mi?”

Bu öykü iki gazeteci tarafından anlatılmasına ve Ripley´in ünlü “İster inan, ister inanma” külliyatında yer almasına rağmen, tarihçiler tarafından onaylanmadı; tarihçiler üç geminin mürettebat listesinde bu isimde birisinin bulunmadığını söylüyorlardı. Ripley ise, gemicinin adının farklı olduğunu söylerek, işin içinden sıyrıldı.

Violet Jessup

Peki, üç gemide de aynı isimli biri var mıydı? Evet, bir değil, birkaç kişi vardı ama bunların aynı kişiler olup olmadığı asla anlaşılamadı. Fakat bunlardan birisinin öyküsü kesinlikle gerçekti. Titanik´in kamarotlardan Violet Jessup, White Star Gemi Şirketi´nin gerçekten de lanetli kişisidir. Genç kadın, önce şirketin Olympic gemisindeydi, geminin Hawke şilebiyle çarpışıp batmasından kurtuldu, sonra Titanik´de de hemşire asistanı olarak görevlendirildi ve yine kurtuldu. Violet, Şirketin üçüncü gemisi olan Britannic´te görevini yaparken son yolculuğuna çıkmıştı. Violet´in kaderi White Star Şirketi´nin gemileriyle aynıydı.

Pasaport, yabancı bir ülkeye gidecek olanların kimliklerini ibraz etmelerini sağlayan, İngilizce ve/veya bir başka yabancı dille birlikte hazırlanmış olan ve sahibinin kimlik bilgilerini içeren uluslararası bir kimlik belgesidir.

Pasaport nasıl hazırlanır?

Pasaport, ikamet ettiğiniz veya nüfusa kayıt olduğunuz ilin Emniyet Müdürlüğüne şahsen başvurularak çıkartılabilir. Yaşınız 18′den küçük ise pasaportunuzu anne-babanızın muvafakatnamesi ile çıkartabilirsiniz. Yaşınız 18′den büyük ise sizin şahsen başvuruda bulunmanız gerekir. 

Pasaport hazırlatmanız, emniyet müdürlüğünün iş yoğunluğuna bağlı olarak 3 gün ile 1 ay (bazen daha uzun) zaman alabilir.

Pasaport için gerekli evraklar:

- Kimlik (hüviyet) kartınız ve 2 adet arkalı önlü fotokopisi

- 5 vesikalık resim (son 6 ay içinde çekilmiş)

- Başvuru masrafı (Şu an itibarıyla başvuru masraflarınız pasaport sürenize bağlı olarak 80 Milyon TL ile 140 Milyon TL arasında değişmektedir.)

Yukarıdaki belgelere ek olarak meslek durumunuzu ortaya koyan belgeleri de ibraz etmeniz, mesleğinizin pasaportunuza işlenmesine ve bunun da vize almanıza yardımcı olacağını göz önünde bulundurun. Öğrenci iseniz okuldan alacağınız öğrenci belgesini, mezun durumda iseniz diplomanızın aslını ve fotokopisi ibraz etmeyi unutmayın.

Yeşil Pasaport

Anne veya babası 1., 2. veya 3. dereceden devlet memuru olan veya bu derecelerden emekli olanların bakmakla yükümlü oldukları çocukları erkeklerde 18 yaşına kadar bayanlarda çalışmadıkları müddetçe, yeşil pasaport çıkartma hakkına sahiptir. Böyle bir hakkınız varsa, bulunduğunuz ildeki Emniyet Müdürlüğü Pasaport Şubesine yeşil pasaport için başvurabilirsiniz.

Yeşil pasaport, ayrıcalıklı pasaport olduğundan vize almanızı kolaylaştırdığı gibi, vize ücretinden de muaf olmanızı sağlar.

Pasaport Süresi

Pasaport 6 ay, 1, 2, 3 veya 5 yıllık olmak üzere hazırlatılabilir. En uygunu 5 yıllık pasaport hazırlatmaktır. 5 yıllık pasaport hazırlatmak maddi olarak sizi zorlarsa, o zaman gittiğiniz ülkede kalmayı planladığınız süreden en az 1 yıl daha uzun süreli pasaport çıkarmanızı tavsiye ederiz. 2 yıl kalacaksanız 3 yıllık pasaport gibi…  

Hayvanların kurban edilmesi, ayinler, zehir ve trans dansları… Afrika kıtasının ilkel halklarının yarattığı Voodoo dini, 500 yıldır Amerika ve Avrupa kıtalarında hüküm sürüyor… İşte, yasaların kontrole alamadığı bu ünlü yeraltı dininin derinlikleri…

Voodoo

Clairvius Narcisse, 1962 yılında, yanlışlıkla Haiti’nin kırsal kesimindeki “toprağın hakimleri” diye anılan bölgeye ayak bastığında, kuşkusuz başına geleceklerden haberi yoktu. Ancak birkaç gün sonra nefes alma güçlükleriyle karşı karşıya kalınca aklı başına gelmiş,  “büyü” yapıldığı gerekçesiyle hastaneye başvurmuştu. Ama, hastanenin kapısından girer girmez yığılıp kalmıştı. Onunla ilgilenen biri Amerikalı, biri Haitili iki doktor ise,  bir süre sonra raporlarını vermişti:

“Clarvius Narcisse, saat 12.30… Vefat…”

Ne var ki aynı Clarvius Narcisse, 20 yıl sonra bir sabah, hiçbir şey olmamış gibi,  sapasağlam çıkıp köyüne gelmişti.Onun ölü olduğunu söyleyen ailesi bile, böyle bir şeyin olabileceğine inanmıyordu.Doktorların raporu ise kesindi:

“20 yıl önce kendisine ölü raporu yazılan Clarvius Narcisse,  bütün hayati fonksiyonları çalışan bir canlıydı…”

Yaşlı adam, birkaç yıl süren psikolojik tedaviden sonra, kendisini öldürenler hakkında dava açınca ortalık bir kez daha çalkalandı. Üstelik, bu davayı kazanmasına kesin gözle bakılıyordu. Çünkü, Haiti gibi, yasalarla geleneklerin birbirine karıştığı bir ülkede bile, ceza kanununun 249.maddesi,  kişiyi ölümden ayırt edilmeyen laterjik (koma) durumuna sokan her türlü maddenin kullanımını suç kabul ediyor ve kurban gömülürse bunu cinayet olarak değerlendiriyordu. Bu kanun maddesi, Haiti tarihinde derin izler bırakan Voodoo dininin uygulamalarına karşı alınmış bir önlemdi.

Ama, Narcisse davasiyla birlikte rafa kalktığı tahmin edilen bu din yeniden hortlamıştı. Voodoo, müritleri için “korku”nun ve “zafer”in iç içe girdiği bir yaşam tarzı… Afrika’nın Benin Cumhuriyeti’nde konuşulan bir etnik dil olan “Fon” dilinde “voo” içe bakış, “doo” ise bilinmeyen anlamına geliyor. Voodooistler Tanrı “Djo”ya inanıyorlar. “Evrensel nefesin efendisi” olan Tanrı Djo, dolaysız olarak insanların kaderiyle ilgilenmeyecek kadar büyük bir yaratık… Bu nedenle her insan, Voodoo dininde, potansiyel bir hayvandan farksız olarak dünyaya geliyor. Baslangıçta, her insana rehber olarak bir ruh, yani “loa” veriliyor. Böylece, potansiyel olarak hayvandan farksız olan “insan”, “ruhsal bir varlığa” dönüşüyor.

Zehir Kültürü

Tarihte “Eski Calabar’ın Efik’i” olarak bilinen kabilenin, binlerce köleyi “Calabar fasülyesi”yle tehdit ederek dize getirdiği söylenir… Bunun dışında bu fasülyeler, bazı Afrika kabilelerinde geleneksel törelerin gereği olarak, bazı suçlarla suçlanan sanıkları sınamak için kullanılıyordu. Sanığa 8 fasülye yutturulduktan sonra 30 metre uzağa bir çizgi çekilir, zehir etkisini göstermeye başladığında ise, sanığa o çizgiye doğru yürümesi emredilirdi.

Bob Ross’u tanımayan yoktur. TRT kanallarında oynayan “Resim Sevinci” programından hatırlarsınız. Bize yarım saatte nasıl resim yapılabildiğini gösterir ve bizi hayretler içinde bırakırdı.

O bir televizyon yıldızı

O, bir fenomen; resimde yeni bir çığır açan, ama açtığı çığır sanat çevreleri tarafından hor görülen birisi. O, resim hakkında yaptığı programla dünyada en çok izlenen ve ilgi görenler listesinde başlarda olan bir şovmen. O, ölümünden sonra bile yaptıklarıyla milyon dolarlar kazanan bir girişimci. O, TRT 2′den tanıdığımız “kıvırcık” ressam: Bob Ross.

Bir kuşak onun hoş lakırtılar eşliğinde öğrettiği resim teknikleriyle büyüdü. Bu bir şey değil, on binlerce insan hâlâ onun öğrettiği teknikle resim yapıyor. Şirketi o öldükten sonra yüzde 70 büyüdü. Onun hakkında üniversitelerde tezler yazıldı ve halen 300′den fazla televizyon kanalı, programını yayınlıyor. Otoritelerin kabul etmediği Bob Ross televizyon çağının efsane isimlerinden biri olmaya devam ediyor.

“Mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?” diye soran Nâzım Hikmet’e çizdiği o meşhur mutluluğun resmi ile cevap verir Abidin Dino. Ünlü Türk ressamı mutluluğun resmini çizmişti; ama mutlu bir ağacın, dağın ya da gölün resmini bir fenomen olan Bob Ross çizdi. Dünya onun tekniğine, konuşmalarına ve saçlarına bayılıyor! Birçok kişi onun öğrettiği metotlarla resim yapıyor, programını severek izliyor. Ressamlar, eleştirmenler ise onu ve tekniğini beğenmiyor. Beğenilmese de ortada bir gerçek var; Bob Ross 9 yıl önce ölmesine rağmen, dünyada en uzun süre gösterilmeye devam eden programı en çok izlenenler arasında ilk sıralarda yer alıyor, CD’leri ve DVD’leri yok satıyor. Tekniğinin öğretildiği kurslara yüz binlerce insan devam ederken sertifika alan eğitmenler Bob Ross isimli şovlar düzenliyor, kurslar açıp öğrenciler yetiştiriyor. Sanatçının tekniği ile yapılan resimlerden oluşan sergiler dünyanın dört bir yanında sanatseverlerle buluşuyor. Türkiye’de de bu sergilerden birisi 9-12 Şubat 2006 tarihleri arasında İstanbul Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda açılacak.

Türkiye, Ross ile 1993 yılında TRT 2′de yayınlanmaya başlanan “Resim Sevinci” isimli programda tanıştı. Bu tanışıklık uzun yıllardır hiçbir sanat programına nasip olmayacak ilgiyle devam ediyor. Resim Sevinci, hatırı sayılır bir izleyici kitlesi olduğu için tekrar tekrar yayınlanmasına rağmen 11 yıldır merakla izleniyor. Resimle ilgili ya da ilgisiz herkes cumartesi günü TRT 2′de saat 12.40′ta mutlaka ekran başında. Anadolu’da herhangi bir köydeki çiftçi kadın da, İstanbul’da oturan emekli bir öğretmen de bu programın meraklısı.

Bob Ross’un televizyon programı, İran’dan İskandinav ülkelerine, Meksika’dan Uzakdoğu’ya kadar dünyanın dört bir tarafında izleniliyor. Sanatçı, resim tekniği, tekniğe has boyaları ve fırçaları ile resim alanında çığır açtı. “Yaş üstüne yaş” adı verilen bu teknikle herkes kısa sürede yağlıboya resim yapabiliyor. Bu hız ve kolaylık akla fast food’u getiriyor ve Ross’un Amerikalı olmasından yola çıkılarak onun için “fast food resmin babası” yorumu yapılabilir. Ross, bu kadar ilgi görse de ressamlar ve eleştirmenler onu ressam olarak kabul etmiyor. Zaten Ross’un resim tekniği bir sanat olarak değil boş zamanların değerlendirileceği, stres atılabilecek bir faaliyet olarak ün saldı.

Ross, 300′den fazla televizyon kanalında programı gösterilmeye, kendi tasarımı fırçaları ve boyaları yok satmaya başlayınca sadık öğrencileri ile birlikte kendi adına bir şirket kurdu. Bu şirketin bugün dünya üzerinde 27 ülkede distribütörü var. Bu ülkelerde Bob Ross’un boyaları, fırçaları, tekniğinin anlatıldığı kitapları ve CD’leri satılıyor. Şirketin kendi eğitmenleri, dünyanın dört bir tarafında eğitmenler yetiştiriyor. Şirketin bir yıl önce Türkiye distribütörlüğünü verdiği Art Boya bu sürede 40 sertifikalı Bob Ross eğitmeni yetiştirmiş.

Resimleri kartpostalları hatırlatan Ross, aslında emekli bir asker. Uzun yıllar Alaska’da çalışan ressamın dağ ve kış manzaralarını bu kadar çok sevmesini burada geçirdiği zamanlara bağlayabiliriz. Yarım saatlik televizyon programında; “Şimdi dallarında sincapların yaşadığı mutlu bir ağaç yapalım, şuraya üzerine kunduzların çıkıp güneşleneceği bir kayalık çizelim, gölümüzü içinde küçük canlıların yaşadığı mutlu çalılarla süsleyelim…” sözleriyle ve hatta yanında getirdiği sincabıyla Ross, çizdiği manzaralarda yaşıyor, izleyicilerini yaşatıyordu. Bu kadar ilgiyle izlenmesinin sebeplerinden biri de izleyicinin yüreğini ağzına getiren sürprizler yapmasıydı. Çizdiği muhteşem bir dağ veya göl manzarasının üzerine, ıspatulasının ucuna aldığı siyah boya ile kocaman bir çizgi çizerek, şaşkına dönen izleyicisini, biraz daha şaşırtarak o çizgiyi en az manzara kadar güzel bir çam ağacına ya da eski bir dağ kulübesine dönüştürürdü. Bunu yaparken de sanatçı kendi kendine “Şimdi diyorsunuzdur Bob ne yaptın, resmi mahvettin; ama bu birazdan mutlu bir ağaca dönüşecek.” ya da “Bir zamanlar içinde yaşlı bir oduncunun huzur içinde yaşadığı bir kulübe yapmaya ne dersiniz?” derdi. İşte bu hız izleyiciyi yarım saatliğine de olsa ekran başından alıp Ross’un fırçasının veya ıspatulasının ucundaki manzaraya götürüyordu.

Öldükten sonra daha çok kazandı

1981′de emekli olduktan sonra manzara resimleri yapıp satarak geçinen Ross, bu dönemde geliştirdiği teknikle Amerika’nın çeşitli yerlerinde şovlar düzenlemiş. Daha sonra öğrencilerinin desteğiyle tekniğini öğretmek, kendi geliştirdiği boya ve fırçaları satmak için bir televizyona reklâm vermiş. Reklâm filmi çok ilgi görünce bu kanaldan program yapması için teklif gelmiş. Bu programlar, Amerika’da kısa sürede 200 kanalda birden gösterilmeye başlamış. Şimdilerde ise dünyada yarım milyar evde Bob Ross izleniyor. 1993 yılına kadar 11 yıl boyunca, Türkiye’de “Resim Sevinci” olarak gösterilen “Joy of Painting” adlı programını çeken Bob Ross, bu tarihte lenf kanseri olduğunu öğrenince programına son verdi. Sanatçı 1995′te de lenf kanserinden 52 yaşında öldü. Ardından programa bir süre oğlu devam etti. Şirketinin geliri ölümünden sonra yüzde 70 oranında arttı ve tekniği de “Vahşi Doğa”, ‘Çiçekler’ ve ‘Portreler’ başlığıyla geliştirildi.

Programlarının toplumsal işlevi vardı

Biz TRT 2′de resim yapan adamı onun sesiyle dinledik. Bob Ross’u Türkçe seslendiren tiyatrocu ve yönetmen Burçin Oraloğlu; “Amerika’da her şey meta ve ticaret ürünü haline dönüştüğü için sanatın da ticaretini yapmışlar. Bob Ross bunu yapan bir sanatçı. Ama iyi ki yapmış. Amerika’da ve Türkiye’de birçok sanat ve resim otoritesi Ross’un yaptıklarının sanatsal değerinin olmadığını düşünüyor. Ross, yarım saat içinde bir resmi sıfırdan alıyor ve en basit şekliyle, renkler ve teknikler konusunda bilgi vererek bir resim oluşturuyor. Zaten, yarım saatte biten resmin bir sanat şaheseri olmasını beklemek abes olur. Bu programın önemi şu bence; uyuşturucu, cinayet, sapkın tarikatlar gibi olumsuzlukların yaygın olduğu bir ülkede bu programla sanatın kapısı aralanıyor. Sanatsal bir işlevi olmayan bu programın toplumsal bir işlevi var. Seslendirirken onun resim yapmaktaki hevesini, resme olan tutkusunu ve saygısını yansıtmaya çalıştım. Çocukluğumdan beri resim yaparım; ama iş yoğunluğum sebebiyle Bob Ross tekniğiyle resim yapma imkânı bulamadım.” diyor.

Resimlerin büyük halleri için üzerlerine tıklayın.

Aspirin yapımı için salisilik asit ve asetanhidriti kuru bir erlende karıştırıp ,üzerine 1- 2 damla derişik H2SO4 ilave edilir. (H2SO4 hem katalizör, hem de suyu tutarak verimi arttırır) 50-60 C de ısıtıp arasıra karıştırılır. Sonra kendi halinde soğumaya bırakılır. 15 ml su katılarak, karıştırıp süzülür. 1:1 oranında asetik asit su karışımı kullanılarak kristallendirilir. Ham aspirini saflaştırmak için de şu işlemler yapılır:
- Ham aspirin ele alınır ve üzerine 1-2 ml alkol konulur. Çözünmesi beklenir.
- Oluşan bu aspirin doymuş çözeltisi 8-10 ml suya dökülür.
- Bir katı ayrılır.
- Çözeltisi, bir katı çözününceye kadar ısıtılır
- Sonra kendi kendine soğumaya bırakılır ve iğne kristaller ayrılır.